بیماری پارکینسون فقط حرکت دست‌وپا یا تعادل را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. بسیاری از افراد مبتلا به پارکینسون، در طول بیماری با تغییر صدا و گفتار نیز روبه‌رو می‌شوند. صدای آرام، لحن یکنواخت، تلفظ نادقیق، تندشدن ناگهانی کلمات و دشواری در شروع جمله، از نشانه‌های رایج گفتاری هستند.
الگوی گفتاری مرتبط با پارکینسون معمولاً دیزآرتری هایپوکنیتیک نام دارد. واژهٔ «هایپوکنیتیک» به کاهش دامنه و اندازهٔ حرکت اشاره می‌کند. در این وضعیت، حرکت لب‌ها و زبان ممکن است کوچک‌تر و کم‌دامنه‌تر شوند و حنجره نتواند بلندی و زیر و بمی صدا را مانند گذشته تنظیم کند.
پاسخ کوتاه: دیزآرتری در پارکینسون معمولاً با صدای آرام، کاهش فراز و فرود صدا، گفتار یکنواخت، تلفظ نادقیق، تندگویی‌های کوتاه و خستگی هنگام صحبت‌کردن همراه است. ارزیابی گفتاردرمانی و تمرین‌های هدفمند صدا و گفتار می‌توانند به حفظ ارتباط کمک کنند.
شدت و نوع علائم در افراد مختلف یکسان نیست. برخی افراد از مراحل ابتدایی تغییر صدا را تجربه می‌کنند، در حالی که دیگران سال‌ها پس از تشخیص پارکینسون با مشکلات گفتاری مواجه می‌شوند.
چرا پارکینسون گفتار را تغییر می‌دهد؟
پارکینسون بر بخش‌هایی از مغز اثر می‌گذارد که در تنظیم آغاز، اندازه، سرعت و هماهنگی حرکت‌ها نقش دارند. کاهش دوپامین در مدارهای حرکتی مغز، از جمله عقده‌های قاعده‌ای، می‌تواند حرکت‌های بدن را کوچک‌تر، کندتر یا سفت‌تر کند.
این تغییرها در عضلات گفتار نیز دیده می‌شوند. برای حرف‌زدن، فرد باید:
- به‌اندازهٔ کافی نفس تولید و کنترل کند؛
- ارتعاش تارهای صوتی را تنظیم کند؛
- لب‌ها و زبان را با دامنهٔ مناسب حرکت دهد؛
- سرعت گفتار را کنترل کند؛
- روی واژه‌های مهم تأکید بگذارد؛
- مکث‌های طبیعی ایجاد کند.
در پارکینسون، کاهش دامنهٔ حرکت ممکن است باعث شود فرد دهان را کمتر باز کند، لب‌ها را کمتر حرکت دهد یا صدا را با شدت کافی تولید نکند. از طرف دیگر، سفتی، لرزش و کندی حرکت می‌توانند هماهنگی گفتار را دشوار کنند.
علائم دیزآرتری در پارکینسون چیست؟
دیزآرتری پارکینسون معمولاً چند سامانهٔ گفتار را هم‌زمان درگیر می‌کند. مهم‌ترین نشانه‌ها عبارت‌اند از:
- صدای آرام یا کم‌بلند
- کاهش تدریجی بلندی صدا در طول جمله
- لحن یکنواخت
- کاهش تغییرات زیر و بمی صدا
- تلفظ نادقیق صامت‌ها
- تندشدن ناگهانی گفتار
- چسبیدن کلمات به یکدیگر
- مکث‌های نامناسب
- دشواری در شروع صحبت
- صدای خشن، گرفته یا نفس‌آلود
- کوتاه‌شدن جمله‌ها
- کاهش حرکت لب‌ها و صورت
- خستگی در مکالمهٔ طولانی
| نشانه | توضیح ساده | اثر احتمالی بر ارتباط |
|---|---|---|
| صدای آرام | فرد با شدت کمتر از حد معمول حرف می‌زند | شنونده درخواست تکرار می‌کند. |
| لحن یکنواخت | زیر و بمی و شدت صدا تغییر کمی دارد | هیجان و تأکید در گفتار کمتر منتقل می‌شود‌تری انجام می‌دهند |
| تندگویی | بخش‌هایی از جمله ناگهان خیلی سریع ادا می‌شوند | شنونده فرصت پردازش و فهم کلمات را از دست می‌دهد. |
| کاهش بلندی در پایان جمله | صدا در طول صحبت افت می‌کند | پایان پیام شنیده نمی‌شود. |
| مکث‌های نامناسب | مکث در محل‌های غیرطبیعی رخ می‌دهد | ساختار جمله برای شنونده دشوار می‌شود. |
صدای آرام در پارکینسون؛ آیا فرد متوجه آن می‌شود؟
بسیاری از افراد مبتلا به پارکینسون، آرام‌بودن صدای خود را به‌اندازهٔ اطرافیان احساس نمی‌کنند. این اتفاق به آن معنا نیست که فرد عمداً آهسته حرف می‌زند یا برای ارتباط تلاش نمی‌کند.
مغز به‌طور معمول از بازخورد شنیداری و حسی برای تنظیم شدت صدا استفاده می‌کند. در پارکینسون، ممکن است این بازخورد تغییر کند و فرد صدای خود را «بلند» احساس کند، در حالی که شنونده آن را آرام می‌شنود.
این اختلاف در ادراک، یکی از دلایلی است که گفتن جملهٔ «بلندتر حرف بزن» همیشه کافی نیست. فرد ممکن است تلاش کند، اما هنوز ندانَد صدای مناسب برای محیط چقدر باید بلند باشد.
چه عواملی صدای آرام را بدتر می‌کنند؟
- خستگی
- اضطراب
- صحبت‌کردن در محیط شلوغ
- مکالمهٔ طولانی
- خشکی دهان
- مشکلات تنفسی
- تغییر وضعیت دارویی
- کاهش توجه یا خستگی شناختی
تندگویی و «هجوم کوتاه گفتار» چیست؟
برخی افراد مبتلا به پارکینسون در بخش‌هایی از جمله ناگهان خیلی سریع صحبت می‌کنند. به این الگو short rushes of speech یا «هجوم کوتاه گفتار» گفته می‌شود.
در این حالت، فرد ممکن است:
- چند کلمه را پشت‌سرهم و بدون مکث بیان کند؛
- صداها را به هم نزدیک یا حذف‌شده ادا کند؛
- در پایان جمله سرعت بیشتری بگیرد؛
- نتواند به‌موقع سرعت خود را کاهش دهد؛
- پس از متوجه‌شدن مشکل، از شنونده عذرخواهی یا درخواست تکرار کند.
آهسته‌گفتنِ ساده همیشه راه‌حل کافی نیست. درمانگر باید به فرد کمک کند سرعت را با راهبردهای مشخص کنترل کند؛ مانند مکث، گروه‌بندی کلمات، استفاده از ضرب‌آهنگ یا توجه به تعداد واژه‌ها در هر بخش نفس.
تغییرات صدا و گفتار در مراحل مختلف پارکینسون
پارکینسون یک بیماری یکنواخت نیست و علائم گفتاری نیز در افراد مختلف مسیر متفاوتی دارند. بااین‌حال، برخی الگوهای کلی ممکن است مشاهده شوند.
مراحل ابتدایی
- کاهش خفیف بلندی صدا
- تغییر اندک در لحن
- خستگی هنگام صحبت‌کردن
- دشواری در شنیده‌شدن در جمع
- احساس خشکی یا فشار در صدا
در مراحل میانی
- کاهش بیشتر وضوح گفتار
- تندگویی‌های کوتاه
- مکث‌های نامناسب
- دشواری در شروع جمله
- کاهش حرکت لب و صورت
- نیاز بیشتر به تکرار
مراحل پیشرفته
- کاهش شدید فهم‌پذیری گفتار
- خستگی زیاد هنگام صحبت
- کوتاه‌شدن پیام‌های گفتاری
- مشکلات هم‌زمان بلع
- نیاز به استفاده از نوشتن یا ابزارهای ارتباط افزوده و جایگزین
این مرحله‌بندی برای همهٔ افراد یکسان نیست. برخی افراد ممکن است با وجود علائم حرکتی شدید، گفتار قابل‌فهمی داشته باشند و برخی دیگر زودتر با مشکلات ارتباطی مواجه شوند.
آیا دیزآرتری پارکینسون با آفازی یا آپراکسی گفتار تفاوت دارد؟
بله. دیزآرتری هایپوکنیتیک در پارکینسون عمدتاً به اجرای حرکتی گفتار مربوط می‌شود.
| اختلال | مشکل اصلی | نمونهٔ احتمالی |
|---|---|---|
| دیزآرتری هایپوکنیتیک | کاهش دامنه و کنترل حرکتی گفتار | صدای آرام، لحن یکنواخت و تلفظ نادقیق |
| آفازی | اختلال در زبان | دشواری در پیداکردن واژه یا فهم جمله |
| آپراکسی گفتار | اختلال در برنامه‌ریزی حرکت گفتاری | تلاش برای شروع واژه و خطاهای متغیر |
فرد مبتلا به پارکینسون ممکن است هم‌زمان مشکلات شناختی یا زبانی نیز داشته باشد، به‌خصوص در مراحل خاص بیماری. بنابراین، اگر فرد در پیداکردن واژه، فهم دستورها، خواندن یا نوشتن نیز مشکل دارد، ارزیابی جامع اهمیت دارد.
برای مطالعهٔ تفاوت این اختلال‌ها، مقالهٔ داخلی «تفاوت دیزآرتری و آپراکسی گفتار چیست؟» می‌تواند به این صفحه لینک شود.
ارزیابی گفتاردرمانی در پارکینسون شامل چیست؟
گفتاردرمانگر ابتدا مشخص می‌کند مشکل گفتاری فرد دقیقاً در کدام موقعیت‌ها و سامانه‌ها رخ می‌دهد. ارزیابی باید هم ویژگی‌های گفتار و هم هدف‌های ارتباطی فرد را در نظر بگیرد.
بخش‌های مهم ارزیابی
- بررسی سابقه و روند علائم زمان شروع تغییر صدا، ارتباط آن با دارو، نوسان علائم، خستگی و شرایط روزانه بررسی می‌شود.
- ارزیابی تنفس درمانگر طول جمله، توانایی حفظ بازدم و هماهنگی تنفس با گفتار را بررسی می‌کند.
- ارزیابی صدا بلندی، کیفیت، پایداری، زیر و بمی و میزان افت صدا در طول مکالمه بررسی می‌شوند.
- بررسی تلفظ دقت تولید صداها، حرکت لب و زبان و میزان واضح‌بودن کلمات ارزیابی می‌شود.
- بررسی سرعت و آهنگ گفتار مکث‌ها، هجوم کوتاه گفتار، یکنواختی لحن و توانایی تغییر سرعت بررسی می‌شوند.
- اندازه‌گیری فهم‌پذیری گفتار درمانگر بررسی می‌کند که خانواده و افراد ناآشنا چه مقدار از پیام را در شرایط مختلف می‌فهمند.
- بررسی ارتباط عملکردی تماس تلفنی، صحبت در جمع، سفارش‌دادن، مراجعه به پزشک و بیان نیازهای روزمره می‌توانند بخشی از ارزیابی باشند.
- غربالگری بلع و شناخت وجود سرفه هنگام غذاخوردن، تغییر صدا پس از نوشیدن، مشکلات توجه یا کاهش حافظه نیز باید بررسی شود.
درمان دیزآرتری در پارکینسون چگونه انجام می‌شود؟
درمان گفتاردرمانی باید با وضعیت حرکتی، داروها، خستگی، توانایی شناختی و هدف‌های ارتباطی فرد هماهنگ شود. تمرین‌ها معمولاً زمانی بیشترین فایده را دارند که فرد آن‌ها را به‌صورت منظم انجام دهد و مهارت را در مکالمهٔ واقعی به‌کار ببرد.
۱. تمرکز بر بلندی و قصد ارتباطی
درمانگر ممکن است به فرد آموزش دهد با تلاش صوتی بیشتر و قصد ارتباطی روشن‌تر صحبت کند. در این رویکرد، فرد یاد می‌گیرد شدت صدای مناسب را آگاهانه تولید کند و سپس آن را از تمرین به گفت‌وگوی واقعی منتقل کند.
برنامه‌هایی مانند LSVT LOUD در برخی افراد مبتلا به پارکینسون استفاده می‌شوند. این برنامه ساختاریافته و فشرده است و معمولاً بر تولید صدای بلندتر، تمرین منظم و انتقال مهارت به زندگی روزمره تمرکز دارد. انتخاب آن باید بر اساس ارزیابی فردی و دست دسترسی به درمانگر آموزش‌دیده انجام شود.
LSVT Global: اطلاعات برنامهٔ LSVT LOUD](https://www.lsvtglobal.com/lsvt-loud)
۲. تمرین گفتار با قصد و وضوح بیشتر
برخی برنامه‌های درمانی، از جمله SPEAK OUT!، روی تبدیل گفتار خودکار به گفتاری هدفمند تأکید می‌کنند. فرد در این رویکرد تلاش می‌کند واژه‌ها را با قصد ارتباطی بیشتر، حرکت واضح‌تر و توجه آگاهانه تولید کند.
SPEAK OUT! از Parkinson Voice Project
هیچ برنامه‌ای برای همهٔ افراد مناسب نیست. درمانگر باید با توجه به وضعیت فرد، شرایط زندگی و هدف‌های درمانی، روش مناسب را انتخاب کند.
۳. تنظیم سرعت گفتار
راهبردهای زیر ممکن است به بعضی افراد کمک کنند:
- ایجاد مکث بین گروه‌های واژه
- استفاده از ضرب‌آهنگ یا نشانهٔ دیداری
- گفتن یک بخش کوتاه در هر بازدم
- کاهش تعداد واژه‌ها در هر گروه تنفسی
- تمرکز بر پایان واضح جمله
- استفاده از بازخورد شنیداری یا ضبط صدا
هدف، آهسته‌گویی افراطی نیست؛ هدف این است که شنونده فرصت کافی برای دریافت پیام داشته باشد.
۴. بهبود تلفظ و حرکت لب و زبان
درمانگر ممکن است روی حرکت واضح‌تر و دامنهٔ مناسب‌تر لب‌ها و زبان کار کند. تمرین‌ها باید به واژه‌ها و جمله‌های کاربردی منتقل شوند؛ برای مثال، نام داروها، درخواست‌های روزانه، گفتن شماره تلفن یا معرفی خود.
۵. استفاده از ارتباط افزوده و جایگزین
اگر گفتار فرد در برخی موقعیت‌ها بسیار نامفهوم شود، ابزارهای زیر می‌توانند استقلال ارتباطی او را افزایش دهند:
- دفترچهٔ ارتباطی
- تابلو الفبا
- کارت‌های پیام آماده
- نوشتن روی کاغذ یا تلفن همراه
- برنامه‌های تبدیل متن به گفتار
- دستگاه تولید گفتار
- زیرنویس یا پیام نوشتاری در تماس‌های تلفنی
استفاده از این ابزارها به‌معنای کنارگذاشتن گفتار نیست. ابزارهای ارتباطی می‌توانند فشار را کاهش دهند و به فرد اجازه دهند در زمان خستگی یا موقعیت‌های شلوغ نیز پیام خود را منتقل کند.
داروهای پارکینسون چه اثری بر گفتار دارند؟
داروهای پارکینسون می‌توانند برخی علائم حرکتی را بهتر کنند، اما اثر آن‌ها بر گفتار در همهٔ افراد یکسان نیست. گاهی فرد در زمان «روشن‌بودن» اثر دارو بهتر حرکت می‌کند، اما تغییر گفتار محدود باقی می‌ماند.
خانواده نباید زمان مصرف دارو یا مقدار آن را خودسرانه تغییر دهد. بهتر است فرد، زمان‌هایی را که گفتارش واضح‌تر یا نامفهوم‌تر است یادداشت کند و این اطلاعات را با متخصص مغز و اعصاب و گفتاردرمانگر در میان بگذارد.
دفتر ثبت علائم چه کمکی می‌کند؟
در دفتر یا تلفن همراه بنویسید:
- ساعت مصرف دارو
- زمان بهترشدن یا بدترشدن صدا
- میزان خستگی
- موقعیت‌هایی که گفتار نامفهوم‌تر می‌شود
- وجود سرفه یا خفگی هنگام غذاخوردن
- مدت‌زمانی که فرد می‌تواند بدون خستگی صحبت کند
این اطلاعات به تیم درمان کمک می‌کند ارزیابی و زمان‌بندی مداخله را دقیق‌تر انجام دهد.
نقش خانواده در ارتباط با فرد مبتلا به پارکینسون
خانواده می‌تواند محیط را برای گفت‌وگوی موفق آماده کند. تغییرهای ساده، گاهی بیشتر از تذکرهای مکرر نتیجه می‌دهند.
راهکارهای مؤثر
- پیش از شروع گفت‌وگو، توجه فرد را جلب کنید.
- روبه‌روی او بنشینید و پس‌زمینه را کاهش دهید
- تلویزیون و صداهای پس‌زمینه را کاهش دهید.
- به‌جای گفتن مداوم «بلندتر حرف بزن»، از نشانهٔ توافق‌شده کمک بگیرید؛ مثلاً «صدای گفت‌وگو».
- اجازه دهید فرد جمله‌اش را تمام کند.
- اگر متوجه نشدید، حدس نزنید؛ سؤال کوتاه و مشخص بپرسید.
- مکالمه‌های مهم را در زمانی انجام دهید که دارو اثر مناسب‌تری دارد و فرد خسته نیست.
- در رستوران یا محیط شلوغ، از جای آرام‌تر استفاده کنید.
- برای تماس تلفنی، از پیام نوشتاری، بلندگو یا ویدئو کمک بگیرید.
- در صورت نیاز، ابزار ارتباطی جایگزین را زودتر وارد برنامه کنید.
دیزآرتری در پارکینسون و اختلال بلع
پارکینسون ممکن است عضلات و هماهنگی لازم برای بلع را نیز تحت تأثیر قرار دهد. بنابراین، تغییر گفتار می‌تواند همراه با نشانه‌های بلع ظاهر شود.
علائم هشدار اختلال بلع
- سرفه یا خفگی هنگام خوردن و نوشیدن
- گیرکردن غذا در دهان یا گلو
- تغییر صدای فرد به حالت خیس یا غرغره‌ای پس از بلع
- طولانی‌شدن وعدهٔ غذاییفونت‌های تنفسی تکرارشونده
- دشواری درفسی تکرارشونده
- دشواری در جویدن یا بستن لب‌ها
در صورت وجود این نشانه‌ها، ارزیابی بلع را به تأخیر نیندازید. گفتاردرمانگر متخصص بلع می‌تواند بر اساس ارزیابی، نیاز به بررسی‌های تکمیلی یا تغییر بافت غذا و مایعات را مشخص کند. خانواده نباید بدون توصیهٔ تخصصی، مایعات را غلیظ یا غذا را حذف کند.
آیا تمرین‌های خانگی برای دیزآرتری پارکینسون مفید هستند؟
بله، اگر تمرین‌ها بر اساس ارزیابی فردی انتخاب شده باشند و با نظم مناسب انجام شوند. تمرین‌های خانگی باید کوتاه، هدفمند و قابل‌انتقال به گفت‌وگوی روزمره باشند.
اصول تمرین خانگی
- تمرین را در زمان مناسب انرژی انجام دهید.
- تعداد و مدت تمرین را مطابق برنامهٔ درمانگر تنظیم کنید.
- تمرین صدا را بدون فشار، درد یا خستگی شدید انجام دهید.
- پس از تمرین، از یک جملهٔ واقعی یا گفت‌وگوی کوتاه استفاده کنید.
- صدای خود را گاهی ضبط کنید تا تغییرها را بهتر متوجه شوید.
- اگر صدا خشن‌تر، دردناک یا بسیار خسته شد، تمرین را متوقف و موضوع را با درمانگر مطرح کنید.
- داروها را به‌دلیل عملکرد گفتار خودسرانه تغییر ندهید.
آیا دیزآرتری پارکینسون قابل‌درمان است؟
دیزآرتری پارکینسون معمولاً به مدیریت بلندمدت نیاز دارد. گفتاردرمانی می‌تواند به بهبود یا حفظ بلندی صدا، وضوح، سرعت، مشارکت ارتباطی و استفاده از راهبردهای کمکی کمک کند؛ اما نمی‌توان بازگشت کامل گفتار را برای همهٔ افراد تضمین کرد.
در بیماری‌های پیشرونده، هدف درمان ممکن است در طول زمان تغییر کند. در ابتدا، تمرکز بر بهبود صدا و وضوح است؛ در مراحل بعد، حفظ ارتباط، کاهش خستگی و استفادهٔ به‌موقع از ابزارهای ارتباطی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
بهترین نتیجه معمولاً زمانی حاصل می‌شود که درمان گفتار با مراقبت نورولوژی، فیزیوتراپی، کاردرمانی، ارزیابی بلع و حمایت خانواده هماهنگ باشد.
دیدگاه درمانگر
یکی از چالش‌های مهم در دیزآرتری پارکینسون این است «بل همیشه آرام‌بودن صدای خودش را احساس نمی‌کند. اگر فقط بگوییم «بلندتر حرف بزن»، ممکن است فرد فشار زیادی به حنجره وارد کند، خسته شود یا تصور کند نمی‌تواند موفق شود.
درمان باید یک نشانهٔ روشن، قابل‌اندازه‌گیری و قابل‌انتقال به زندگی روزمره داشته باشد. برای یک فرد، هدف می‌تواند گفتن سه جملهٔ واضح هنگام تماس تلفنی باشد؛ برای فرد دیگر، صحبت‌کردن با اعضای خانواده در زمان صرف غذا. تمرین زمانی ارزشمند است که به چنین موقعیت‌هایی برسد.
همچنین، معرفی ابزارهای ارتباطی جایگزین را نباید تا زمانی به تأخیر انداخت که گفتار کاملاً از بین برود. داشتن یک دفترچه، برنامهٔ تایپ یا کارت‌های پیام آماده، استقلال فرد را بیشتر می‌کند و فشار روانی مکالمه را کاهش می‌دهد.
پرسش‌های متداول
چرا فرد مبتلا به پارکینسون آرام حرف می‌زند؟
کاهش دامنهٔ حرکت و تغییر در کنترل عصبی صدا می‌تواند باعث کاهش بلندی صوت شود. برخی افراد نیز صدای آرام خود را به‌اندازهٔ اطرافیان احساس نمی‌کنند.
آیا بلندتر حرف‌زدن همیشه مشکل را حل می‌کند؟
خیر. اگر مشکل تلفظ، سرعت، تنفس یا مکث نیز وجود داشته باشد، افزایش بلندی به‌تنهایی کافی نیست. درمانگر باید الگوی کامل گفتار را ارزیابی کند.
آیا LSVT LOUD برای همهٔ افراد مبتلا به پارکینسون مناسب است؟
خیر. این برنامه برای برخی افراد مناسب است، اما باید پس از ارزیابی و با توجه به وضعیت پزشکی، توانایی فرد، خستگی و دسترسی به درمانگر آموزش‌دیده انتخاب شود.
آیا گفتاردرمانی باید فقط زمانی شروع شود که گفتار بسیار نامفهوم شده است؟
خیر. ارزیابی زودهنگام می‌تواند به شناسایی تغییرهای اولیه، آموزش راهبردها و حفظ مشارکت ارتباطی کمک کند.
آیا گفتار آرام در پارکینسون می‌تواند ناگهان بدتر شود؟
اگر تغییر ناگهانی و واضح باشد، نباید آن را صرفاً به پارکینسون نسبت داد. سکتهٔ جدید، عفونت، تغییر دارو یا مشکل پزشکی دیگر باید بررسی شود؛ به‌خصوص اگر ضعف یک‌طرفه، گیجی یا اختلال تعادل هم وجود داشته باشد.
آیا دیزآرتری پارکینسون روی بلع هم اثر می‌گذارد؟
ممکن است. سرفه هنگام خوردن، خفگی، صدای خیس پس از بلع، کاهش وزن یا عفونت تنفسی تکرارشونده نیازمند ارزیابی بلع است.
جمع‌بندی
دیزآرتری در پارکینسون معمولاً از نوع هایپوکنیتیک است و می‌تواند با صدای آرام، یکنواختی لحن، کاهش حرکت لب و زبان، تلفظ نادقیق، تندگویی‌های کوتاه و خستگی هنگام صحبت‌کردن همراه باشد.
گفتاردرمانی با ارزیابی دقیق، تمرین‌های هدفمند صدا و گفتار، تنظیم سرعت، راهبردهای ارتباطی و در صورت نیاز ابزارهای ارتباط افزوده و جایگزین، به حفظ ارتباط فرد کمک می‌کند. برنامه‌هایی مانند LSVT LOUD یا SPEAK OUT ممکن است برای برخی افراد مناسب باشند، اما انتخاب آن‌ها باید فردمحور باشد.
اگر گفتار فرد ناگهان تغییر کرد یا همراه با ضعف، گیجی، اختلال دید یا عدم تعادل بود، ابتدا باید کمک اورژانسی پزشکی دریافت شود.