شانه

سکتهٔ مغزی می‌تواند به‌طور ناگهانی گفتار فرد را تغییر دهد. بعضی افراد بعد از سکته می‌دانند چه می‌خواهند بگویند و پیام دیگران را نیز متوجه می‌شوند، اما کلماتشان نامفهوم، کند، ضعیف، تو‌دماغی یا بسیار آرام شنیده می‌شود. این وضعیت ممکن است نشانهٔ دیزآرتری بعد از سکتهٔ مغزی باشد. دیزآرتری پس از سکته، یک اختلال حرکتی […]

بسیاری از والدین تصور می‌کنند آمادگی مدرسه یعنی کودک بتواند حروف و اعداد را بشناسد، نام خود را بنویسد یا تا ۲۰ بشمارد. این مهارت‌ها اهمیت دارند، اما کودک برای حضور موفق در مدرسه به توانایی‌های گسترده‌تری نیاز دارد. کودک باید بتواند روی صندلی بنشیند، وضعیت بدنش را حفظ کند، مداد را کنترل کند، کاغذ

برخوردکردن مکرر کودک با دیوار، میز، صندلی یا سایر وسایل خانه می‌تواند برای والدین نگران‌کننده باشد. بعضی کودکان هنگام دویدن به گوشه وسایل می‌خورند، اسباب‌بازی‌ها را می‌اندازند، از پله‌ها با احتیاط پایین می‌روند یا در گرفتن و شوت‌کردن توپ مشکل دارند. در چنین شرایطی ممکن است این سؤال مطرح شود که آیا کودک فقط در

شنیدن اولین کلماتی که فرزندمان به زبان می‌آورد، یکی از شیرین‌ترین و به‌یادماندنی‌ترین لحظات زندگی هر پدر و مادری است. این کلمات ابتدایی معمولاً با تلفظ‌های ناقص و بامزه‌ای همراه هستند که همه اعضای خانواده را به خنده و ذوق می‌آورند. با این حال، گاهی اوقات این تلفظ‌های نادرست و نامفهوم با بزرگ‌تر شدن کودک

آیا کودک شما مدام از مبل بالا می‌رود؟ روی دسته صندلی می‌ایستد، از تخت می‌پرد یا از کابینت آشپزخانه بالا می‌کشد؟ احساس می‌کنید یک لحظه هم آرام نمی‌نشیند و دائماً دنبال بالا رفتن، پریدن و آویزان شدن است؟ برای خیلی از والدین، این رفتار فقط «شیطنت» به نظر می‌رسد. اما در بسیاری از کودکان، بالا

آیا هنگام بلند کردن نوزاد خود حس می کنید بدنش مانند یک عروسک پارچه ای لیز می خورد؟نوزاد شما در سن چند ماهگی هنوز نمی تواند سر خود را ثابت نگه دارد؟ دست ها و پاهای او بیش از حد نرم، شل و بی حرکت به نظر می رسند؟ این وضعیت در پزشکی با عنوان

بعضی کودکان بیشتر از همسالان خود زمین می خورند. این موضوع برای والدین نگران کننده است. به ویژه وقتی کودک تازه راه افتاده نیست، اما هنوز مدام می افتد، به گوشه ها می خورد یا در دویدن و چرخیدن تعادلش را از دست می دهد. اما یک نکته مهم وجود دارد: همه زمین خوردن ها

بعضی از والدین وقتی می بینند کودکشان به جای گذاشتن کامل کف پا روی زمین، بیشتر روی پنجه ها راه می رود، نگران می شوند. این نگرانی کاملا قابل درک است. چون راه رفتن روی نوک پنجه می تواند گاهی فقط یک عادت گذرا باشد و گاهی هم نشانه ای از یک نیاز حسی، کوتاهی

پرتاب کردن اسباب بازی ها، کوبیدن قاشق به میز، ریختن محتویات سبد اسباب بازی روی زمین و خالی کردن کشوهای کمد، از صحنه های تکراری در بسیاری از خانه ها است. والدین اغلب با چهره ای خسته و کلافه وارد اتاق کاردرمانی می شوند و می پرسند: «چرا فرزند من با هیچ اسباب بازی درست

صحنه آشناست: کودک ۲ ساله‌ای در مهدکودک دست بچه کناری‌اش را گاز می‌گیرد. مربی زنگ می‌زند و مادر با شرمندگی فرزندش را می‌برد. یا در خانه، وقتی خواهر کوچک‌تر اسباب‌بازی‌اش را برمی‌دارد، بدون هیچ مقدمه‌ای محکم می‌زندش. یا وقتی مادر بغلش می‌کند و می‌بوسدش، ناگهان شانه مادر را گاز می‌گیرد. این رفتارها والدین را وحشت‌زده،