دانشنامه تخصصی توانبخشی

دیزآرتری و آپراکسی گفتار هر دو می‌توانند باعث شوند گفتار فرد نامفهوم شود، اما علت و مسیر درمان آن‌ها یکسان نیست. در دیزآرتری، عضلات گفتار ممکن است ضعیف، کند، سفت یا ناهماهنگ باشند. در آپراکسی گفتار، عضلات معمولاً توانایی حرکت دارند، اما مغز برای برنامه‌ریزی و ترتیب‌دادن حرکت‌های لازم برای گفتن صداها و کلمات دچار […]

دیزآرتری می‌تواند گفتار فرد را به‌شکلی تغییر دهد که اطرافیان برای فهمیدن حرف‌های او به تکرار نیاز پیدا کنند. ممکن است صدا آرام‌تر، خشن‌تر یا تو‌دماغی شود؛ کلمات نامشخص به‌نظر برسند؛ سرعت گفتار خیلی بالا یا خیلی پایین برود؛ یا فرد هنگام حرف‌زدن زود خسته شود. این تغییرها به این معنا نیستند که فرد نمی‌داند

دیزآرتری یک اختلال حرکتی گفتار است. در این اختلال، فرد معمولاً می‌داند چه می‌خواهد بگوید و زبان او لزوماً آسیب ندیده است، اما عضلات و سامانه‌های لازم برای اجرای گفتار نمی‌توانند با قدرت، سرعت، هماهنگی یا دقت کافی کار کنند. در نتیجه، گفتار ممکن است نامفهوم، آهسته، تند، یکنواخت، گرفته، خشن، تو‌دماغی یا بسیار آرام

کمتر چیزی در دنیای والدینی به اندازه شنیدن اولین کلمه فرزند هیجان‌انگیز است. آن لحظه‌ای که نوزادی که تا دیروز فقط گریه می‌کرد، ناگهان می‌گوید «ماما» یا «بابا»، انگار یک دریچه جدید به دنیا باز می‌شود. از آن لحظه به بعد، خانواده منتظر کلمات بعدی می‌ماند. منتظر جمله‌ها، سؤال‌ها، قصه‌ها و حرف‌هایی که هر روز