وضوح گفتار

تمرین‌های خانگی دیزآرتری می‌توانند به حفظ یا تقویت مهارت‌های گفتاری کمک کنند؛ اما همهٔ تمرین‌ها برای همهٔ افراد مناسب نیستند. دیزآرتری ممکن است در اثر سکتهٔ مغزی، بیماری پارکینسون، فلج مغزی، ام‌اس، آسیب مغزی، بیماری‌های عصبی‌عضلانی یا علت‌های دیگر ایجاد شود. بنابراین، برنامه‌ای که برای یک فرد مفید است، ممکن است برای فرد دیگری خسته‌کننده،

دیزآرتری یک اختلال حرکتی گفتار است که در اثر ضعف، سفتی، کندی، ناهماهنگی یا حرکت‌های غیرارادی عضلات گفتار ایجاد می‌شود. فرد معمولاً می‌داند چه می‌خواهد بگوید، اما کنترل تنفس، صدا، لب‌ها، زبان، فک یا کام به‌اندازه‌ای دقیق نیست که گفتار او همیشه واضح، شنیدنی و قابل‌فهم باشد. درمان دیزآرتری به علت زمینه‌ای، نوع دیزآرتری، شدت

بیماری پارکینسون فقط حرکت دست‌وپا یا تعادل را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. بسیاری از افراد مبتلا به پارکینسون، در طول بیماری با تغییر صدا و گفتار نیز روبه‌رو می‌شوند. صدای آرام، لحن یکنواخت، تلفظ نادقیق، تندشدن ناگهانی کلمات و دشواری در شروع جمله، از نشانه‌های رایج گفتاری هستند. الگوی گفتاری مرتبط با پارکینسون معمولاً دیزآرتری

سکتهٔ مغزی می‌تواند به‌طور ناگهانی گفتار فرد را تغییر دهد. بعضی افراد بعد از سکته می‌دانند چه می‌خواهند بگویند و پیام دیگران را نیز متوجه می‌شوند، اما کلماتشان نامفهوم، کند، ضعیف، تو‌دماغی یا بسیار آرام شنیده می‌شود. این وضعیت ممکن است نشانهٔ دیزآرتری بعد از سکتهٔ مغزی باشد. دیزآرتری پس از سکته، یک اختلال حرکتی

دیزآرتری و آپراکسی گفتار هر دو می‌توانند باعث شوند گفتار فرد نامفهوم شود، اما علت و مسیر درمان آن‌ها یکسان نیست. در دیزآرتری، عضلات گفتار ممکن است ضعیف، کند، سفت یا ناهماهنگ باشند. در آپراکسی گفتار، عضلات معمولاً توانایی حرکت دارند، اما مغز برای برنامه‌ریزی و ترتیب‌دادن حرکت‌های لازم برای گفتن صداها و کلمات دچار

دیزآرتری می‌تواند گفتار فرد را به‌شکلی تغییر دهد که اطرافیان برای فهمیدن حرف‌های او به تکرار نیاز پیدا کنند. ممکن است صدا آرام‌تر، خشن‌تر یا تو‌دماغی شود؛ کلمات نامشخص به‌نظر برسند؛ سرعت گفتار خیلی بالا یا خیلی پایین برود؛ یا فرد هنگام حرف‌زدن زود خسته شود. این تغییرها به این معنا نیستند که فرد نمی‌داند

دیزآرتری یک اختلال حرکتی گفتار است. در این اختلال، فرد معمولاً می‌داند چه می‌خواهد بگوید و زبان او لزوماً آسیب ندیده است، اما عضلات و سامانه‌های لازم برای اجرای گفتار نمی‌توانند با قدرت، سرعت، هماهنگی یا دقت کافی کار کنند. در نتیجه، گفتار ممکن است نامفهوم، آهسته، تند، یکنواخت، گرفته، خشن، تو‌دماغی یا بسیار آرام