کاردرمانی

تصور کنید می‌خواهید یک تکه کاغذ را با قیچی ببرید. مغز شما بدون اینکه فکر کنید، می‌داند قیچی را چطور بگیرد، کاغذ را با دست دیگر نگه دارد، زاویه برش را تنظیم کند و انگشتان را باز و بسته کند. این کار برای شما کاملاً خودکار است. حالا تصور کنید هر بار که می‌خواهید این

خیلی از خانواده‌ها اول از رفتارهای حسی کودکشان نگران می‌شوند، نه از واژه اتیسم.مثلاً می‌بینند کودک با صدای جاروبرقی گوش‌هایش را می‌گیرد، از بعضی لباس‌ها فرار می‌کند، فقط چند غذای خاص می‌خورد، مدام دور خودش می‌چرخد، به نورها خیره می‌شود یا از تاب و سرسره می‌ترسد. بعضی والدین ابتدا فکر می‌کنند کودکشان لوس، بدقلق، ترسو

وقتی کاردرمانگر می‌گوید «باید برای کودک شما رژیم حسی بچینیم»، خیلی از والدین گیج می‌شوند. اسم «رژیم» معمولاً ذهن را به غذا می‌برد. اما رژیم حسی ربطی به غذا ندارد. این اصطلاح به یک برنامه فعالیت‌های حسی هدفمند اشاره دارد که در طول روز به کودک داده می‌شود تا مغز و بدنش تنظیم بهتری پیدا کنند. تصور

بعضی بچه‌ها عاشق تاب، سرسره و چرخیدن‌اند. بعضی دیگر حتی با دیدن همین وسایل عقب می‌کشند. مادر می‌گوید: «همه بچه‌ها می‌رن سرسره، ولی بچه من فقط نگاش می‌کنه.» پدر می‌گوید: «تا می‌خوام بغلش کنم و کمی بالا ببرمش، محکم می‌چسبه و می‌ترسه.» بعضی کودکان روی پله برقی خشک می‌شوند، در آسانسور مضطرب می‌شوند یا حتی

بعضی کودکان انگار از صبح تا شب یک موتور درونی دارند که هیچ‌وقت خاموش نمی‌شود. مدام می‌دوند، می‌پرند، می‌چرخند، از مبل بالا می‌روند، به دیوار می‌کوبند، دور خودشان می‌چرخند، بدن دیگران را هل می‌دهند، اشیا را محکم پرت می‌کنند و بعد از همه این‌ها هنوز انرژی دارند. خیلی از خانواده‌ها این رفتار را «بیش‌فعالی» می‌نامند.

غذا نخوردن کودک یکی از شایع‌ترین نگرانی‌های خانواده‌هاست. بعضی بچه‌ها از سبزیجات بدشان می‌آید. بعضی‌ها فقط برنج و ماکارونی می‌خورند. گروهی فقط غذاهای نرم قبول می‌کنند و هر چیز خرد یا تکه‌دار را فوراً بیرون می‌اندازند. عده‌ای هم با دیدن بعضی رنگ‌ها، بوها یا بافت‌ها حالت تهوع می‌گیرند. خیلی از اطرافیان این رفتار را «لوس

بعضی کودکان با شنیدن صدای جاروبرقی به گریه می‌افتند. بعضی‌ها با صدای سشوار، دست‌خشک‌کن یا آژیر ماشین وحشت‌زده می‌شوند. گروهی از کودکان در مهمانی‌ها، مهدکودک یا محیط‌های شلوغ آن‌قدر بی‌قرار می‌شوند که خانواده مجبور می‌شود زودتر برگردد. خیلی از والدین این رفتار را به ترسو بودن، لوس بودن یا عادت بد نسبت می‌دهند. اما واقعیت